منظور از منابع پروتئینی کم کیفیت/بی کیفیت چیست؟

پروتئین ها بخش مهمی از مواد مغذی خوراک هر موجود زنده ای را تشکیل میدهند و حتما باید برای حفظ سلامت، اعمال حیاتی، رشد، تولید و … در برنامه غذایی روزانه جای بگیرند.

حال اینکه هر نوع ماده خوراکی پروتئینی مناسب استفاده است؟ باید گفت فاکتورهایی همچون موجود زنده تحت پرورش، قیمت منبع پروتئینی، کیفیت آن و… در انتخاب آن دخیل است، که ما در اینجا به بحث نقش کیفیت در انتخاب منبع پروتئینی میپردازیم. کیفیت پروتئین به عواملی همچون کیفیت اسیدهای آمینه، قابلیت هضم، خوشخوراکی، میزان عبوری و غیرعبوری بودن آن ( برای نشخوار کنندگان )، ماندگاری بالا و… بستگی دارد. پس هر چه خوراک پروتئینی ما از لحاظ میزان و نوع اسیدهای آمینه ضعیف تر، قابلیت هضم و جذب پایینتر، مدت زمان انبار شدن و بخصوص در شرایط نامساعد بیشتر، خوشخوراکی پاینتر و… باشد به آن بی کیفیت یا کم کیفیت میگوییم و یا باید از جیره حذف شود یا به میزان حداقل و اولویت های بعدی استفاده شود.

در اینجا دو مثال از پروتئین های بی کیفیت و دلیل آن آورده شده که نظرتان را به آنها جلب میکنیم:

پودر خون و پودر پر دو محصول فرعی کشتارگاه ها هستند که پس از انجام فرآوری های لازم بر روی خون و پر میتوانند به عنوان بخشی از پروتئین خوراک مورد استفاده قرار بگیرند.
بیشترین دلیل استفاده از این محصولات یا به منظور کاهش هزینه ی خوراک و یا بخاطر در دسترس نبودن منابع کافی پروتئینی و نیاز به یک منبع جایگزین میباشد، اما مصرف این مواد با محدودیت هایی همراه است ( به طور کلی مصرف این مواد توصیه نمیشود و میزان مصرف آنها نهایتا ۲ درصد خوراک خواهد بود! ):
– پودر خون مخصوصا برای دام ها جذابیت و خوشخوراکی ندارد و باید ماهها و به آهستگی دام را به آن عادت داد.
– پودر پر اگر به درستی هیدرولیز نشود از قابلیت هضم بسیار پایینی برخوردار است.
– هر دوی این مواد از لحاظ میزان و بالانس اسیدهای آمینه ضعیف بوده و به هیچ وجه به تنهایی ( و حتی در کنار هم ) نمیتوانند نیاز دام و طیور ما را فراهم کنند.
– تولید و فرآوری این مواد بسیار مهم است و اگر به خوبی و با تجهیزات کافی انجام نگیرد مشکلاتی ایجاد خواهد کرد و ریسک را بالا میبرد. ( مثل انتقال بیماری، میزان هضم پذیری پایین و… )